>> وبلاگ blog" name="description">>>, Weblog, Daily, Writing, PersianBlog, persianweblog , Blog , Persian , Iran , Iranian, Farsi, Weblogs, Blogs, وبلاگ, يادداشت روزانه, پرشين بلاگ , وبلاگ فارسی , وبلاگ ایرانی , وب نوشت " name="keywords"> <<< ارغنون عشق>>>

  <<< ارغنون عشق>>>
 

دوستان گرامی شما اشعارنجم العرفا حیدری وجودی را دراین صفحه نیز خوانده میتوانید:

www.haidari-wejoudi.blogfa.com

 

اشترجان
راست بگو چه دیده ای کز همه گان رمیده ای

                                      کز همه گان رمیده یی راست بگو چه دیده ای

شام بدی سحر شدی قطــره بدی گهـــر شــدی

                                     تلخ بـــدی شکـــر شـــدی قنـــد کـراچشیده ای

دست و دل و زبان تو جسم شریف و جــان تو

                                     مست شد از جهان تو تا چه فسـون دمیــده ای

موج نگاه گرم کــی دام تــو گشــت و دانــه ات

                                      عشق ببست چشم تو کـز دو جهــان رهیده ای

گردن نفس بسته یی  چنگ هــوا شکســته ای

                                     وزکــم و بیش رستــه یی بی پــر و پاپریده ای

نور حضور خویش را کــم و بیش چــاره کــن

                                    در خـم عشـــق و زندگـــی بـــاده نو رسیده ای

                    اشتر جان جان من برده ز کـــف عنان من

                    تاب دل و تــوان من بــاز کجــا چــریده ای

                                                          نهم دلو 1370

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸۸/۱/٢٧ - محمد ادریس بقایی

 

بمناسبت عرس خواجه خواجه گان حضرت خواجه معین الدین چشتی (رح)

حضور اولیا

 

درین محفل کـــه سرتــاسر حضور است

 

حضـور اولیـــای   پـــــر  غــــرور است

 

معین الدین حســــــــن اینجــاست حاضر

 

نظام الدین که سرتــاپــــای نــــور است

 

بچشم دل بیــــــن فـــــر و  شکـــــوهش

 

که اینجا چتر شاهـی بــــال مـــــور است

 

بـــــه دلها نـــــور توحیــد اســت جـاری

 

سرود وحــدت و ســـاز و ســرور است

 

بهرجایی که حسنـــــــی در تجلـــی ست

 

بچشم اهل مشــــرب کــــوه طـــور است

 

بــــه آوای ربــــــاب  ای صـــاحـــب دل

 

نهفتــــه معنــــی هـــــوالغفــــــور است

 

کجا بـــا تـــــورســـــــد ایجـــــان جانان

 

که مسکین حیدری از خویش دور است

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٧/۱٢/۱۳ - محمد ادریس بقایی

 

                                          سینه ء ما 

گوش کن همسفــــر ترانــــه مـا       نعره ء  مست عاشقـــانه ء مـا

تپش قلـــــب آســـــیا بــــاشــــد       عشق ما شعر جـــاودانه ء مــا        

حذر از شعله های ســرکــش آن       مزن آتش بـه آشیـــــانه  ء ما

شور  یکدشت سینـه میجــــوشـد       در نــوای نــــی شبانـــه ء ما

سینه ء مــاست خانــــه ء میهـن       جانــدارد کسی بــه خانـه ء ما

زنده گی آفرین و هستی زاسـت        مستــی بحر بــــی کرانه ء ما

چی بود جنبش زمیـن و زمـــان        تپـــــش سینــــه ء زمـــانه ما

صلح کل جلـــوه  دگـــــر دارد       در گــل و برگ شاعـرانه ء ما

شاعر نکتــــه  سنـــج لاهوری        (واقف)  ذوق عـــارفانــــه مـا

به کمــــال هنــــر نکـو سفتــــــــه          در معنی دانــــــه دانــــه ء مــــــا    

                           ( عندلیبان بـــــاغ تجــــریدیــــم                         

                          زیر بـــــال آست آشیــــانه ء ما)                                                            22 قوس 1361

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٦/۱٢/۱٤ - محمد ادریس بقایی

 

خواننده گان محترم به پاس ماه محرم الحرام که دراین ماه واقعات بزرگی در طول تاریخ بشریت رخداده خصوصاْ شهادت مظلومانه دو مکتب بزرگ بشریت و یارانش  چند سروده از حضرت حیدری وجودی برای شما دارم.

نیایش

یارب بنــــــــــور سبــــــز قرآن            به سر سینه محبوب سبحـــــان

بصدق حضرت صــــدیق اکبــــر           بعدل عمر و فـــــاروق و فرقان

به انوار حیای چشــــم عثمــــان            به عشق لایزال شــــاه مـــردان

به زخم سینــــــه  وغــــــم پیمبر           سرو سرخیل و سردار شهیدان

به فرزنـــــدان دلبند محمـــــــــد           علی مرتضــی را نور چشمــــان

امام جان فــــدای دشــــت کربت            حسین آن پاسدار دیـن و ایمــان

رخی کو بوسه گاه مصطفی بود            بزیرخاک و خون گردید پنهــان

      بپـــــــاس آل و اولاد محمـــــــد                       

      شب تاریک ما را روزگــــــردان ..................

 

پیمبر:    ( پیامبر)

کربت:    ( کربلا)

                                         بیشه وجود

در بیشه وجود تو شیــــــــر خـدا علیست     شمشیرحق بدسـت ودل مصطفی علیست

تا حشر در قلمـــــــــرو اقلیـم  اولیـــــــــا     میر و امیر و صــاحب فوج ولوا علیست

مردی که با ثبـــــــات بمیـــــــدان زنـدگی     بــــردوش دل کشد علـــــم کبریا علیست

پشمین کلاه فقـــــــــر نهادند بـــــرسرش      فرمانــــروای  سلطنت بــــوریا علیست

ازجان و دل گــــدای  در اوست هردلــــی     درکارگــــــاه عشق شـــه اولیـــا علیست

راضی بود زحضرت او ذات بـــی نشـــان     ازبنده گان خاص خــــدا مرتضــاعلیست

بسیار هســت راهبـــــــر و رهنمـــــا ولی     ازبهر خلق راهبــــر و رهگشــا علیست

درانبیـا رسیـــــــــــــد فتــــــــوت خلیل را     دراولیا نشـــــان فتــــوت فتــــا علیست

زیبا و زشت از کرمش نا امیــــــــد نیست     دریای بیکرانــــه جود و سخـــا علیست

آیینه جمــــــــــال و جلال و کمـــــــال حق     نورحضــــــور سینــه خیـرالورا علیست

بعد از خدا براز دل فخــــــــر کاینــــــــات      ازراه دیــده و دل و جـان آشنــا علیست

وصفش همین بس است که درگلشن جهان     سرو و روان بـــاغ دل مصطفــا علیست

گرد وغبار شــــرک ندید است سینـــه اش     سر تا بپای آییــــــــنه حق نمــا علیست

سرداد در نمــــــاز بدرگـــــــاه بی نیــــــاز     با تیغ  حق شهیــد طریق رضـا علیست

امواج نوری نگــــــــه اش آیت شفــــــاف     هر در در ابعـــــام هستـــی دوا علیست

                              آرام بخش جــان  و دل در دمند مـــــــــا

                              ای حیدری  سکینه مهر و وفـا علیست

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٦/۱٠/٢٦ - محمد ادریس بقایی

 

                                   موج رمنده

از خرمن هستی پرکاهی نگرفتیــــــم           برگردن دل بار گنـــاهی نگرفتیم

بردامن سروی ننشستیــــم چو گردی            درپای گلی جای گیــاهی نگرفتیم

یوسف نظران بود دریــــغا چو زلیخا           باقد خمیده ســر راهــــی نگرفتیم

دربتکده  ها صاحـــب  زنــار نگشتیم           تاری زسر زلف سیاهــی نگرفتیم

چون موج رمیدیم و به گوهر نرسیدیم           جا در دل دریای نگاهـی نگرفتیم

در پای سحر گوهر اشکـــی  نفشاندیم           درسینه ء شب دامن آهی نگرفتیم

                               از همسفران دور فتادیم زغفلت

                                رفتیم وره قافله گاهی نگرفتیـــم

                                       شب اول دلو 1362

 

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٦/۱٠/٢٥ - محمد ادریس بقایی

 

عرس مجنون

شانه را تا آشنـــای زلف جانـــــان کــــــرده اند

خاطر آشفتــه مــــــارا پریشــــــان کـــــرده اند

خانهء مردم خراب ازگــــردش چشمـــان اوست

با فلک ناحق مــرا دست و گریبـــــان کرده اند

سرکشیده لاله هـــا از خــــــاک میدانی چـــــرا

عرس مجنون است صحرا را چراغان کرده اند

دیدن آیینـــــه  رویــــان ازصفـــا طوطی صفت

درجهان سادگی مــــــارا سخنـــــدان کــرده اند

کـــــــور مغزنــــــد و نمیدانند کـــــــز بیدانشی

داغ دشت بیخودی را لاله عنـــــوان کــرده اند

در بهــــــار حســــــرت ازگلهـــــــای داغ آرزو

سینــــهء درد آشنـــــای مـن گلستــان کرده اند

من نه تنهـا ز آتش رشـک رقیبـــــــان سوختم

داغ بر بـــــالای داغــم لاله رویـــــان کرده اند

از کس دیگــــــر نباشد شکـــوه من حیدری

اینقـــدر زار و پریشانـــم نکویـــــان کــرده اند

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٦/۸/۱٢ - محمد ادریس بقایی

 

قیامت است

جانا قد رســــای تــــو دیدن قیامت است

دیدن قیـــامت است و ندیدن قیامت است

بی سایه  قـــــد تـــــو بگــــــرمی آفتاب

ازسینه آه ســـــرد کشیـــدن قیامت است

در زیر تیغ نـــاز تــــــو ای کعبــــه نیاز

مارابخون خویـــــش تپیدن قیـامت است

مرغ دلیکــــــه درخـــــم زلف تو آرمید

بازش ببال شـــــوق پریـدن قیامت است

ازحلقه های کـاکــل عنبـــــر سرشته ات

کفر است سرکشی و پریدن قیامت است

بادیــــده  امیــــد ســـــر راهت ای نگار

دیدیم انتظار کشیــــــدن قیـــــامت است

بیرون مکش ز شرق یخن سیــــنه صفا

کاین صبح رستخیــز دمیدن قیامت است

جانا چگونه بوسـه بگیــــرم ز دست تو

پای ترا بچشــــم کشیـــــدن قیامت است

یارای دیدن تــو کجـــــــا داشت حیدری

اوصاف قامـت تــــو شنیدن قیامت است

ازسال 1340

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٦/٧/٢٩ - محمد ادریس بقایی

 

نخل سخن

درراه عشق رفتـــــن عاشـــق جریده به

ازغیــــر دوست تـــــــــار تعلق بریده به

با تیــــــغ آبــــــدار محبت دریــــــن سرا

هر سر که  شــــورعشق ندارد  بریده به

چشمی که آب شرم وحیا نیست محرمش

از دستگـــــاه دانـــش و بینش کشیده به

بهر نمـــــوی آدم و عالـــــم چون آفتاب

در سینه ی کــه مهر نبـــــاشد دریده به

درگلشنی کــــه شاهـــــد گل جلوه میکند

رنگ از ریاض عــــارض بلبل پریده به

خواهی اگــــر تــــو کیفیت عشق بیزوال

شهد ازلبـــــان ســـرو قدان ناچشیده به

مارا چو ســـــرو قـــامت آزاده می سزد

ای چرخ پیکر تو چون دونان خمیده به

نـــادیــــده درک درد دل مـــا نمیکنــــی

این راز سر به مهر تــــو را ناشنیده به

خیر است اگر که مـــا نرسیدیم حیدری

نخل سخن به بــــــاغ تمنـــــا رسیده به

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٦/٧/٢٤ - محمد ادریس بقایی

 

                                                      اعجاز سرود

ای لب لعل دل انگیز تـو اعجاز سـرودم      زخمـه ء تار وجـودم  نغمه ء دلکش عــودم

خواستم  تاغزل چشـــم غزال تـو بخوانـم      نگه ء کــرم تـــــو در داد سراپــای وجودم

رفتـم ازخویـش درآغوش گهرپرور دریا       که نیابنــد  بـه ساحل  اثــر بــــود و نبودم

عشق دریاچه نوریست زسرچشمه جانها       باغ امید مـــن و جنگل  ســـر سبـز نمودم

آفتابی که به ذرات جهان نــور فــروشــد      جلــوه یــی هست ز آیینه ء اسرار وجودم

آه و افسـون که در خلوت شبهـای جوانی      چشم حیرت بـه کــف پای لطیف تونسودم

عشق حد من درویش نگهداشت به دوران      تن و جان چو مه  نـوکاستم  و بدر نمودم

                        شکــــر لله بـــــزبانی  که بــــود جـــــان زبانهــــا         

                        جز جمال تـــــو دگر جـــــاه  و جلالی نستـــــودم

20 قوس 1361

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٦/٧/٥ - محمد ادریس بقایی

 

                      دریاچه کبود 

                               

                                     

ای روی بـــی غبـــارت ، آیینـــــه ء نمودم    ای موی تـــا بدارت ، شیـــــرازه ء وجودم

ای درنگــــاه مستت جوی شــــراب جاری    ای چشـــم موجدارت ، دریاچـــــه ء کبودم

درحرف حرف پاکش حسن توجلوه میکـرد     در گلشـــن محبت، شعــــری که میسرودم

بر شاعران عاشــــق، کــــم مهـــر مینمایید     ای دلبــــران شمــــــارا، بسیــــار آزمودم

در دوره ء جوانی ، در جوش زنـده گانـی      مهر تـــرا گزیــــــدم، چشــم تو را ستودم

کی میرود زیادم، چون طفــل شیـر خـواره     صبحی که روی الفت ، برسینه ء توسودم

رفتم به یاد مجنون،بــــــردامـــــن بیابــــان     شامـــی که باخیــــــالت، آوای نـی شنودم

                           عشق وسکوت شبها، در نـــــور روشن مــــاه

                           امواج مست دریــــــا، از خویش مــــی ربودم

                                                                                    26 قوس ۱۳۶۱

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٦/۳/۱٤ - محمد ادریس بقایی